วันนี้เป็นวันที่ฝนตกหนักอีกวันนึง

และเป็นวันที่ฉันซวยสุดๆ อีกวันนึงเช่นกัน

ไม่รู้ว่าเหตุการณ์ซวยๆประดามี ทำไมต้องมาเกิดกับคนอย่างฉัน?

คุณพระ! ซึ่งวันฝนตกดังกล่าวคงไม่เกี่ยวกับการอยากเขียน อะไรบ้าบอๆอย่างนี้ของฉัน

    .ไม่รู้ว่ามีคนนิยามคำว่า “เพื่อน” ไว้ว่าอะไรบ้าง …. …..

    .เออออ แล้วจะนิยามกันทำไมฟระ? แค่คำว่าเพื่อน

    .บอกไว้ก่อนว่ากูเป็นคนคิดอะไรง่ายๆ ดิบๆ ดึ่กๆ

    .เพื่อน คือ พวกมึง !

    .คนที่ทำให้กูอยากไปโรงเรียน

    .คนที่ทำให้กูอยากโดดถีบคอ เวลาเจอ

    .คนที่กูอยากจะขอบคุณ รองจาก พ่อ แม่ คุณครู นักการ คนกวาดขยะ คนขายคอหมูย่าง คนขายน้ำปั่น คนถ่ายเอกสาร คนขับรถสองแถว คนปลูกผัก คนเล่นดนตรีไทย คนเช็ดกระจก นั่นก็คือพวกมึง , , , , , , ,

    .    .ขอบคุณที่ทำให้กูยืนอยู่ตรงนี้ ตรงที่ของกู

    .    .ขอบคุณที่เป็นที่พึ่ง ที่ปรึกษา ที่นินทา

    .    .ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ

: )) รักพวกมึงว่ะแมร่ง ^^

+ หากถ้อยคำดังกล่าวหยาบคายจนยากที่จะทน คุณก็ไม่ต้องทน เพราะมันคือคำพูดที่มาจากเพื่อน ส่งต่อถึงเพื่อน ฉันคิดว่าบางที หากเวลาอยู่กับเพื่อน คุณกำลังเสแสร้งอยู่แล้วล่ะก็ อย่าหวังว่าโลกใบนี้แสนจะน่าอยู่สำหรับคนอย่างคุณ เพราะเพื่อนย่อมยอมรับในความเป็นตัวตนของคุณ และคุณย่อมจะซื่อสัตย์ต่อเพื่อน     .    .    .    .    .    .    .    .    .    .*PiiPear